Officieel Verslag van de Rome Pelgrimage in 2015

Voor het eerst sinds onze pelgrimages begonnen gaf Jezus Christus aan Vassula een Boodschap die zij moest voorlezen tijdens onze 12e oecumenische pelgrimage in Rome. In die Boodschap stort onze Heer de volheid van Zijn Barmhartigheid over ons uit in deze laatste dagen en vraagt ​​Hij Zijn herders opnieuw tot verzoening en volledige Eenheid, waarbij Hij de verdeeldheid onder hen wegneemt door de kracht van Zijn Heilige Geest. Jezus nam geen blad voor de mond, maar was, zoals altijd, direct en duidelijk. De Boodschap was adembenemend en tegelijkertijd bemoedigend. Christus herinnert Zijn herders eraan dat we verenigd zijn in één doopsel en vraagt ​​hen deel te nemen aan het mysterie van de Eucharistie. Er is één Lichaam, één Geest, één Heer, één Geloof, één God de Vader van allen en door allen, en Hij leeft in ons allen…

Deze Boodschap kon niets anders doen dan de harten van alle pelgrims verenigen in lofprijzing en aanbidding, zodat zij in hun geest zouden voelen dat zij één familie zijn; alle kinderen van God zijn werkelijk één in Christus, en behoren samen tot het eeuwige leven in Gods Koninkrijk.

Sommigen die aan deze pelgrimage deelnamen, kwamen van ver, in totaal uit 65 verschillende landen. Deze multinationale bijeenkomst alleen al laat zien hoe Waar Leven in God zich over de hele wereld heeft verspreid. Alleen God kan Zijn Werk op zo’n indrukwekkende manier hebben kunnen uitbreiden. De geestelijken, samen met de leken, waren afkomstig uit 15 verschillende christelijke denominaties. Van de 700 aanwezigen waren er alleen al 104 geestelijken. Er waren anglicanen, Armeens-orthodoxen, Kopten, Ethiopisch-katholieken en Ethiopisch-orthodoxen, één evangelische christen, Grieks-orthodoxen, lutheranen, maronieten, Melkitische katholieken, Rooms-katholieken, Roemeens-orthodoxen, Syrische malankara’s en leden van de Orthodoxe kerk van Delhi; geprezen zij de Heer!

Het is zo duidelijk dat de Heer deze pelgrimages met kracht leidt, want Vassula, zijn instrument van Eenheid, zou op eigen kracht, zonder de Hand van God, onmogelijk al deze pelgrims uit verschillende kerken hebben kunnen verzamelen en in Rome bijeenbrengen om één Kerk in haar diversiteit te vormen. Het is alsof we Jezus horen zeggen: ‘Ik zal hen vermeerderen, en de naties zullen leren dat Ik de Heer ben, de heiliger van berouwvolle harten.’

Al 12 jaar lang is er tijdens onze pelgrimages een interreligieuze delegatie uit Bangladesh aanwezig. De Eerwaarde Mahathero Suddhananda werd trouw en onfeilbaar vergezeld door twee van zijn trouwe boeddhistische volgelingen. Hun toespraken stralen vrede en harmonie uit voor de hele wereld, en de boeddhistische monniken zijn dankbaar dat ook onze kerken streven naar harmonie onderling en vrede in de wereld. Toen de Eerwaarde zag hoe Vassula zich al zoveel jaren inzet voor het bevorderen van vrede, verzoening en eenheid over de hele wereld, toonde hij zijn waardering door haar driemaal bij verschillende gelegenheden uit te nodigen in hun klooster in Dhaka, Bangladesh, om haar de gouden medaille uit te reiken. Bij één van deze gelegenheden werd haar de eer bewezen de gouden medaille in ontvangst te nemen uit handen van premier Sheikh Hasina, die voor deze plechtigheid was uitgenodigd.

Ondanks de vele eindeloze en hectische vervolgingen van bepaalde mensen die Waar Leven in God al 29 jaar onvermijdelijk ondervindt, kan de Stem van Christus niet worden verstomd en zal nooit worden begraven. De vloedgolf van de waarheid wint steeds meer aan kracht, terwijl de strijd om zielen steeds feller en hardnekkiger woedt, en dit net dat Christus in onze tijd uitwerpt, moet zijn vangst binnenhalen. We mogen niet vergeten wat Jezus aan Vassula vroeg in Zijn Boodschappen; veelzeggend: ‘Wees Mijn net…’, zei Hij tegen haar. Deze Boodschap sluit de rest van ons niet uit; Jezus roept ieder van ons op om Zijn net te zijn. Ja, een net dat zouden we moeten zijn, om onverschillige zielen, verloren zielen, wanhopige zielen te vangen en hen naar Christus’ Barmhartigheid en Liefde te brengen, zodat ook zij genezen en getroost kunnen worden en in hun leven de betekenis van de Weg, de Waarheid en het Leven kunnen ontdekken.

Niet alleen groeit het aantal pelgrims elke keer, ze zetten ook steeds een stap voorwaarts richting Eenheid en een duidelijker begrip van welk soort Eenheid Jezus van ons vraagt. Dit is het doel van onze pelgrimages. Elke keer dat we elkaar ontmoeten, horen we een luidere, aanhoudendere en dringendere oproep tot Eenheid van Christus. Je zou je immers kunnen afvragen: wat is de reden en wat is het doel dat Christus zo vastberaden zoveel van zijn herders en ons als leken uit zoveel verschillende landen bijeenbrengt voor onze pelgrimages? Waarom verzamelt Hij ons uit allerlei achtergronden en tradities en uit alle vreemde landen, als het niet Zijn bedoeling, Zijn plan is, om in ons een vernieuwde geest en een vernieuwd hart te leggen: om het zichtbare voorbeeld, het zichtbare teken te worden van de ‘Eenheid in verscheidenheid’, zoals Hij het wil? Zijn wij misschien, zonder het te beseffen, de eerste Apostelen, de Apostelen van de Eindtijd, die een voorproef hebben gehad van de werkelijke en voltooide Eenheid?

Christus blijft de stenen harten vernieuwen en ze veranderen in harten van vlees. Christus vernieuwt, in onze tijd, de starre harten die vol vooroordelen zaten, die stijf waren als de drie onbuigzame ijzeren staven, de harten die de verdeeldheid in de Kerk hebben veroorzaakt en die deze in stand houden… O ja! God kan deze harten vormen… Is God immers niet bekend als een God van Barmhartigheid en macht, maar ook van verrassingen?

Zoals gebruikelijk bij eerdere pelgrimages, bestond het programma van de eerste dag in Rome, direct na het ontbijt, uit het bidden van het Onze Vader in het Aramees. Daarna volgde de voorbereiding voor de processie van honderdvier geestelijken, die vijftien verschillende kerkgenootschappen vertegenwoordigden. Zij liepen in een processie, begeleid door de organisatoren Anne-Marie Peters en Theodora Konidari, samen met Vassula. Helaas was David Armitage, een andere organisator, ziek en kon hij niet naar Rome komen. Alle geestelijken waren in volle glorie en in alle diversiteit gekleed, passend bij hun eigen kerk; het is een indrukwekkend gezicht om te zien hoe de Kerk van Christus eruit kan zien wanneer alle herders in hun volle pracht en praal, in al hun pracht en diversiteit, gekleed zijn. Je kunt de Kerk vergelijken met een prachtige tuin vol bloemen, een rijke variëteit aan bloemen.

Iedereen die toekeek, kon niet ontkennen dat ze ontroerd waren. En ik wil hier benadrukken: ze waren diep geraakt door het schouwspel van ‘De Ene en Unieke Kerk, het Ene Mystieke Lichaam’, dat plechtig en in stilte als één lichaam door het gangpad liep, begeleid door de klanken van Kyrié Eleisson. Toen de geestelijken het podium bereikten, stelde ieder zich één voor één voor en vertelde hij over de kerk waartoe hij behoorde, waarna een daverend applaus klonk.

Toen Mgr. René Laurentin aan de beurt was om zich voor te stellen, klonk er plotseling een luid gejuich door de zaal, dat hem een ​​staande ovatie gaf. Mgr. Laurentin kon zijn introductie nauwelijks afmaken. Niet alleen omdat Mgr. Laurentin de oudste van alle pelgrims was, ruim 98 jaar oud, volledig blind en nauwelijks in staat om te lopen, maar ook omdat hij de Boodschappen van Waar Leven in God heldhaftig verdedigt. Hij was (en is nog steeds) een fervent verdediger van Vassula’s apostolische missie. Hij heeft geen enkele van onze pelgrimages gemist, geen één. Toen iedereen weer zat, las Vassula ons de langverwachte Boodschap van Christus voor en wat Hij ons in deze belangrijke bijeenkomst te vertellen had. En zoals ik hierboven al zei, was het opnieuw een duidelijke en krachtige Boodschap dat Christus zijn herders opnieuw uitnodigde tot verzoening en Eenheid door een zichtbaar teken van Eenheid rondom één Altaar te tonen.

Na het aanhoren van Christus’ Boodschap viel er een korte stilte om over de Boodschap na te denken, waarna de eerste spreker het woord kreeg. Het was niet de eerste keer dat aartsbisschop Georges Haddad onze pelgrimages bijwoonde. Hij behoort tot de Melkitische Kerk en woont in Libanon. Hij had Vassula in het verleden al eens uitgenodigd om een ​​toespraak te houden voor zijn gemeente in Libanon. Zijn toespraak was gebaseerd op de woorden van de Hemelse Vader, die zegt dat God een speciaal plan heeft voor ieder van ons en dat we Hem alleen kunnen kennen door de Heilige Geest en de Waarheid. Dit is immers wat Jezus ons in de Boodschappen van Waar Leven in God heeft gevraagd: “Kom en leer Mij kennen en begrijp Mij…” en dat Hij zeer teleurgesteld zou zijn als we zouden sterven zonder Hem gekend te hebben. Hij vervolgde door te zeggen dat de Verlossing de deur is die door Jezus toegang geeft tot de Hemelse Vader en dat de Heilige Geest de Eenheid van de Kerk bewerkstelligt, ondanks de diversiteit van mensen, hun cultuur, hun persoonlijkheden en hun landen. Hij sloot zijn toespraak af met een gebed van berouw dat we allemaal samen baden.

Na die toespraak bereidde Zijne Excellentie Bisschop Athanasios Canepa, bisschop van heel Frankrijk, van de Franse Koptisch-orthodoxe Kerk zich voor op de viering van de Heilige Koptische Liturgie zoals gepland. Het was de eerste keer dat een Koptische bisschop ons allen uitnodigde voor zijn Mis. Het was ook de eerste keer dat Bisschop Athanasios deelnam aan onze pelgrimages en hij was verheugd om bij ons te zijn en bij te dragen aan onze inspanningen voor Eenheid. Hij vertelde Vassula kort daarvoor dat de Boodschappen van Christus hem enorm hadden geraakt; dat hij een groot deel ervan had gelezen en dat hij geloofde wat Jezus van Zijn herders vraagt. Zo geraakt door de Geest, wilde hij op welke manier dan ook bijdragen aan de Eenheid die Christus Zijn Kerk opriep te bereiken. We danken God dat Hij ons strijders van het geloof heeft gegeven. Deze roeping was ook aanwezig in de Boodschap die Christus ons in Rome gaf voor de pelgrims. Christus vroeg ons om strijders van het geloof te worden; niet te vrezen, maar voorwaarts te gaan op weg naar Eenheid. Met andere woorden, Christus herinnert ons in deze Eindtijd eraan dat we inderdaad in een geestelijke strijd verwikkeld zijn, dat we te maken zullen krijgen met felle tegenstand en vervolging, maar dat we in Hem moeten blijven en sterk en onbevreesd moeten zijn wanneer deze vervolgingen op ons pad komen.

Na de toespraken was er geen moment te verliezen. De bussen stonden klaar om alle pelgrims naar de Santa Scala te brengen, de Heilige Trap waarlangs Jezus omhoog klom om voor Pontius Pilatus terecht te staan. Pelgrims van over de hele wereld beklimmen elke trede op hun knieën in gebed. De heilige trap is bedekt met hout en men kon slechts delen van de oorspronkelijke treden zien door kleine glazen spleten die van marmer leken te zijn gemaakt.

Omdat de Basilica di Santa Croce in Gerusalemme niet ver weg was, liepen de pelgrims daarheen. Deze basiliek was gebouwd in een deel van het keizerlijk paleis van keizerin Helena. We hadden tijd om naar de Kapel van de Heilige Relieken te lopen, waar we met ontzag een groot deel van het kruis van de Goede dief zagen, het bot van de wijsvinger waarvan gezegd wordt dat het de onvergankelijke vinger van de heilige Thomas is, de vinger die hij, zoals we weten, in de zijwond van de Verrezen Christus stak, twee doornen van de Doornenkroon, drie fragmenten van het Ware Kruis en een spijker die bij de Kruisiging werd gebruikt. Ook was de ‘Titulus Crucis’ te zien, het opschrift dat bovenaan het Ware Kruis staat. We hadden het voorrecht om met eigen ogen enkele van de authentieke instrumenten van het Lijden van Christus te zien.

12e Oktober – Maandag. We begonnen onze tweede gezegende dag met een vroege wekker, vanwege de lange reis naar Pompeï. De organisatoren hadden de kerk van de Heilige Maagd Maria van de Heilige Rozenkrans gereserveerd, waar een Ethiopische Mis zou worden opgedragen door Zijne Excellentie Bisschop Lesanu-Christos Matheos en de preek zou worden gehouden door Bisschop Markos Gebremedhin Woldesenbet. Na de Mis zouden we de beroemde archeologische stad Pompeï bezoeken.

De geschiedenis van het Heiligdom wordt verteld aan de hand van het verhaal van een man, Bartolo Longo (1841-1926). Toen hij op een dag in Pompeï was en wanhopig, hoorde hij een stem zeggen: “Als je verlossing zoekt, verspreid dan de Rozenkrans. Het is de belofte van Maria: Wie de Rozenkrans verspreidt, zal verlossing ervaren.” Hij verplaatste een icoon van Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans naar de oude kerk; al snel vonden er wonderen plaats voor degenen die er kwamen bidden.

Vier jaar later besloot Bartolo Longo zich te richten op het grootste werk van zijn leven: de bouw van een heiligdom in Pompeï dat gewijd is aan de Maagd Maria. Het heiligdom werd gebouwd tussen 1876 en 1891 en omvatte ook een school, een werkplaats, een weeshuis en een gemeenschapscentrum. Na het plaatsvinden van deze wonderen moedigde paus Leo XIII de verering van Onze-Lieve-Vrouw van Pompeï officieel aan. Het heiligdom werd tot pauselijke basiliek verheven. Op 19 oktober 2008 plaatste paus Benedictus XVI een gouden roos op het heiligdom, de hoogste onderscheiding die de katholieke kerk toekent aan een Maria-heiligdom.

Boven het hoofdaltaar is een vergulde icoon van Onze Lieve Vrouw van de Rozenkrans geplaatst. De icoon toont de Heilige Moeder Gods zittend op een troon met het kindje Jezus op haar schoot, een Rozenkrans die de heilige Dominicus vasthoudt, terwijl Zijn Heilige Moeder een Rozenkrans vasthoudt voor de heilige Catharina van Siena. Paus Leo XIII zei: “God heeft dit beeld gebruikt om gunsten te verlenen die de wereld hebben bewogen.”

We waren allemaal erg verrast toen we ontdekten dat er in Napels, vlakbij Pompeï, al jaren een WLIG-Gebedsgroep bestond, onder leiding van Fr. Rolando Palazzeschi. Toen de WLIG-groep in Napels hoorde dat Vassula met de pelgrims naar het heiligdom zou komen, gingen ze haar enthousiast begroeten. Toen Vassula het heiligdom naderde, werd haar gevraagd op te schieten en Fr. Rolando te ontmoeten, die ze nog nooit eerder had gezien. Ze werd naar hem toegeleid. Vassula was erg verrast dat iemand haar in Napels kende en nog meer verrast toen ze ontdekte dat er daar een WLIG-Gebedsgroep bestond. Vol vreugde omhelsde Fr. Rolando Vassula liefdevol en nodigde haar uit om volgend voorjaar terug te keren naar Napels om een ​​lezing te geven over de Boodschappen. Vassula was erg blij, want zoals ze me ooit vertelde: “Italië is door onze vervolgers verwoest; het verkeert in een sluimerende toestand en moet worden gewekt.” Fr. Rolando vergezelde haar vervolgens, zodat ze tussen al onze geestelijken kon zitten.

Vlak voordat de Mis begon, heette aartsbisschop Tommasco Caputo, prelaat van Pompeï en pauselijk afgevaardigde bij het heiligdom, ons allemaal welkom. De Mis eindigde nadat we allemaal samen het ‘Salve Regina’ hadden gezongen ter ere van Onze-Lieve-Vrouw. Daarna stonden we op het punt om Pompeï te bezoeken.

Pompeï is beroemd vanwege de Vesuvius, die vooral bekendstaat om zijn uitbarsting in 79 n.Chr., die leidde tot de bedekking en verwoesting van de Romeinse steden van Pompeï, Herculaneum en diverse andere nederzettingen. Bij die uitbarsting werd een wolk van stenen, as en dampen tot een hoogte van 33 km uitgestoten, waarbij gesmolten gesteente en verpulverd puimsteen met een snelheid van 1,5 miljoen ton per seconde werd uitgespuwd, wat uiteindelijk honderdduizend keer zoveel thermische energie vrijmaakte als bij de atoombom op Hiroshima. Naar schatting kwamen 16.000 mensen om het leven als gevolg van hydrothermale pyroclastische stromen. Het enige bewaard gebleven ooggetuigenverslag van de gebeurtenis bestaat uit twee brieven van Plinius de Jongere aan de historicus Tacitus. De meest recente uitbarsting vond plaats tussen 1913 en 1944.

Aan het einde van deze prachtige dag keerden we terug naar Rome. Er stond ons weer een reis van zes uur te wachten, maar dat was het absoluut waard. Toen we, uitgeput maar vol enthousiasme, bij het hotel aankwamen, haastten we ons meteen naar de conferentiezaal om te luisteren naar de Nigeriaanse bisschop Oliver Dashe Doeme, die was gevraagd om ons een toespraak te houden over zijn ervaring met Jezus.

Hij vertelde ons dat islamisten 32 kerken in brand hadden gestoken, waarbij veel christenen om het leven waren gekomen. Boko Haram richt zich specifiek op christenen en kerken, onderwijsinstellingen, ‘Westerse’ overheids- of veiligheidsinstanties, en moslims die hun strenge interpretatie van de sharia niet delen. Bisschop Oliver, overweldigd door deze moeilijke situatie in zijn land, ging op een dag naar zijn kerk om te bidden en onze Heilige Moeder en Jezus te vragen iets te doen voor zijn land, dat naast de extremistische krachten ook te kampen heeft met veel corruptie; hij vroeg Jezus om al dit moorden te stoppen. Terwijl hij diep in gebed was, openbaarde Jezus Zich onverwachts aan hem, met een lang zwaard in beide handen. Diep ontroerd en tegelijkertijd geschokt zag bisschop Oliver Jezus op hem afkomen, terwijl de angst hem begon te bekruipen; hij vroeg zich af waarom Jezus met een zwaard naar hem toe kwam. Toen Jezus bij hem aankwam, reikte Hij hem het zwaard aan. Zodra hij het zwaard van Jezus aannam, veranderde het in zijn handen in een Rozenkrans! Jezus zei tegen hem: “Boko Haram is verdwenen! Boko Haram is verdwenen! Boko Haram is verdwenen!” Drie keer! Ja, inderdaad, we hoorden nog een verhaal over de kracht die de Rozenkrans heeft tegen de kwade machten.

Hij sloot af met het geweldige nieuws dat er na de laatste verkiezingen van dit jaar nu een nieuwe regering is, die de strijd tegen corruptie zeer serieus neemt. Dit, zo zei hij, was een wonder! Bisschop Oliver vertelde dat hij en de leden van zijn kerk waren begonnen met de bouw van een heiligdom ter ere van Onze-Lieve-Vrouw, maar dat dit traag verliep vanwege een gebrek aan financiële middelen. Wij, de familie van ‘Waar Leven in God’, hebben besloten een collecte te houden voor dit project en het bedrag aan hem aan te bieden, zodat hij verder kan gaan met de bouw van het heiligdom. Deze donatie is ook een blijk van onze liefde voor de bescherming die zowel Jezus als Maria aan zijn land schenken.

Vervolgens vertelde hij ons dat de kerkleden deelnemen aan allerlei spirituele activiteiten, zoals de dagelijkse Aanbidding in de ochtend. Hij probeert gezinnen aan te moedigen om hun leven te leiden met vasten en gebed. Zijn getuigenis was indrukwekkend en bemoedigend, omdat we ons opnieuw realiseerden hoe dicht Jezus bij ons is; Hij is zich bewust van de worstelingen, de vervolgingen en het leed dat de christenen op dit moment ondergaan. In de WLIG-Boodschappen roept Jezus op tot gebed, een onophoudelijk gebed, en vraagt Hij iedereen om de Rozenkrans te leren bidden, want door de Rozenkrans kan de duivel worden overwonnen en geketend.

Direct na dat prachtige getuigenis werd bisschop Toppo door Vassula uitgenodigd om zijn toespraak te houden. Hij sprak op indrukwekkende wijze over zijn ervaring met Eenheid. In Ranchi, een stad ten zuiden van en vlakbij Calcutta, waar hij woont, ontmoet hij vaak groepen van andere religies, zoals moslims en hindoes. Hij vertelt hen dat er maar één God is en dat we allemaal Zijn kinderen zijn. Hij vervolgde met te zeggen dat er inderdaad verschillen tussen ons bestaan, zoals sociale achtergronden, religieuze achtergronden en economische achtergronden. Het belangrijkste aspect van onze diversiteit is dat we elkaar accepteren. Wanneer hij in contact komt met vijftien verschillende christelijke denominaties, zoals tijdens deze pelgrimage, brengt hij een heel eenvoudige boodschap over: we staan onder één God, één Jezus, één Heilige Geest, één doop! Hij zei dat hij alle predikanten, priesters en leiders van andere groeperingen uitnodigt in zijn bisdom en met hen spreekt over Eenheid. Bovendien komen ze op Paasmaandag allemaal samen om de Verrezen Christus te vieren, en zingen ze samen en bidden ze samen de Rozenkrans. Hij sloot af met de woorden: Jezus is de Heer, de Enige! Amen.

Dinsdag. Zoals elke ochtend begonnen we onze dag met het bidden van het “Onze Vader” in het Aramees in de conferentiehal. De spreker die ochtend was aartsbisschop Kissag Mouradian van de Armeens-orthodoxe kerk in Buenos Aires. Hij is een goede vriend van paus Franciscus; ze kenden elkaar al uit hun tijd in Buenos Aires. Ook hij hield een toespraak over eenheid. Hij stelde dat we ons misschien niet ten volle bewust zijn van hoe groot een taak we op ons nemen door samen te zijn en hoe belangrijk het is om in Eenheid met anderen te leven. Hij vergeleek onze verschillen met muzieknoten. Muziek is voor iedereen hetzelfde, maar mensen spelen verschillende muzieknoten, aangezien we tot verschillende Kerken behoren – het is echter noodzakelijk om dezelfde muzieknoten te vinden om te spelen ter ere van Onze Heer.

Aangezien onze vriend, de imam Mohammed Mazharual Islam uit Bangladesh, deze keer vanwege een visumprobleem niet aan de pelgrimage kon deelnemen, werd Vassula gevraagd zijn toespraak voor te lezen. We waren bijzonder ontroerd toen we deze veelzeggende woorden uit zijn brief aan ons hoorden:

“Ik hoop dat jullie, bij de genade van de Almachtige Allah, allemaal ten volle van de pelgrimage zullen genieten en dat deze pelgrimage de band van vriendschap tussen ons allemaal zal versterken. Laten we het bittere verleden achter ons laten en vooruitkijken naar onze welvaart. Ik nodig jullie allemaal uit om Bangladesh te bezoeken en ons natuurschoon te aanschouwen. Bovendien kunnen jullie in ons land zien hoe moslims, hindoes, boeddhisten en christenen in harmonie samenleven. We zijn vrienden van elkaar.”

Deze boodschap was bedoeld om ons eraan te herinneren dat er in sommige landen, ook al bestaan er verschillende religies, vrede en een harmonieus samenleven tussen die religies mogelijk is.

Direct na de overhandiging van deze brief hield de Syrisch-katholieke aartsbisschop, Gregorios Elias Tabe, een toespraak over de verdeeldheid onder de christelijke kerkgenootschappen en over hoe hun vroege begin in de eerste eeuwen eruitzag. Hij zei dat ook hij uit een verdeeld kerkgenootschap afkomstig is. Hij vervolgde met te zeggen dat we bij elke moeilijkheid die we in het leven tegenkomen altijd onmiddellijk verzoening moeten zoeken, omdat de Heer dat wil. Bovendien is hij van mening dat, als er nog geen Eenheid is bereikt, dit komt doordat de Kerk onvoldoende aandacht schenkt aan de verdeeldheid of de verschillen tussen verschillende groepen, verschillende talen en verschillende persoonlijkheden. Hij sloot af met de opmerking dat de Kerk zich hier meer op moet richten.

Fr. Stephen Rafael uit Calcutta, India, herinnerde ons eveneens aan de Liefde van Christus. Hij citeerde Jezus herhaaldelijk met de woorden: “Heb elkaar lief zoals Ik jullie heb liefgehad.” Hij legde het belang van Liefde uit en wat er door middel daarvan bereikt kan worden, waarbij hij ons herinnerde aan de woorden van Jezus: “Vraag wat je maar wilt in Mijn naam en het zal je gegeven worden.” Liefde zal zegevieren over onze verdeeldheid. Liefde zal ervoor zorgen dat de Kerk één wordt en niet versnipperd blijft. Het verharden van ons hart zal ons nooit dichter bij elkaar brengen. Laten we de beroemde woorden in gedachten houden van de oecumenische patriarch Athenagoras van Constantinopel, die zo dicht bij het tot stand brengen van Eenheid met paus Paulus VI stond. Hij schreef: “Als we genoegen nemen met het herhalen van onze formules en deze daarmee verharden tegenover onze medechristenen, dan zal onze erfenis iets doods worden. Het zijn het delen, de nederigheid en de verzoening die ons werkelijk orthodox maken.”

Vier jaar geleden bezochten onze pelgrims Assisi, waar we een prachtige en onvergetelijke Maronitische Mis in het Aramees bijwoonden, voorgegaan door Fr. Nabil Mouannes. In ons programma voor dit jaar, 2015, hadden we opnieuw een bezoek aan Assisi ingepland, de ‘Stad van de Vrede’, zoals de heilige Johannes Paulus II haar had genoemd. Tijdens onze rit naar Assisi, in de jongerenbus waarin ik zat en waarin alle jongeren werden vervoerd (waaronder ook enkele jongeren van boven de 50 jaar, ahem…), werd de Rozenkrans in vijf verschillende talen gebeden. Bij aankomst bezochten we de bovenste Basiliek van Sint-Franciscus, één van de belangrijkste monumenten van Italië, die tussen 1228 en 1253 na Christus werd gebouwd. De heilige Franciscus was een mysticus die visioenen van Christus en Maria ervoer. In 1210 stichtte hij de beroemde orde van bedelmonniken, de Franciscanen. De heilige Franciscus was ook de eerste bekende christen die de stigmata ontving.

Na een tijdje in stil gebed te hebben doorgebracht, gingen we naar Santa Maria degli Angeli, waar we de Mis zouden vieren. Zijne Excellentie aartsbisschop Vincent Concessao was de celebrant. Binnen de muren van deze prachtige kerk, precies in het midden, bevindt zich de kleine kapel die de Porziuncola-kapel wordt genoemd en die door de heilige Franciscus werd gerestaureerd nadat ze lange tijd in verval was geraakt. Toen Jezus hem vroeg om Zijn Kerk, die in puin lag, te herstellen en op te bouwen, begreep de heilige Franciscus dat Christus doelde op dit kleine kerkje dat in puin lag. Uiteindelijk was het op die plek, in dat kleine kerkje, waar de heilige Franciscus zijn roeping eindelijk duidelijk begreep. Vervolgens stichtte hij de Orde van de Minderbroeders (1209). Op 28 maart 1211 ontving Clara, dochter van Favarone di Offreduccio, op diezelfde plek uit de handen van de heilige Franciscus haar religieuze habijt, waarmee zij de Orde van de Arme Clarissen stichtte.

Na deze prachtige ervaring in de Stad van de Vrede achter ons te hebben gelaten, keerden we terug naar Rome. Tot ieders verrassing kreeg Vassula onverwacht bezoek van kardinaal Basilios Cleemis, die op dat moment in Rome was om de Synode over het Gezin bij te wonen en verbleef in de residentie Santa Marta, waar paus Franciscus woont. Hij kwam Vassula ontmoeten en met haar dineren om plannen te bespreken voor een toekomstig Symposium/ Pelgrimage met alle kerken van India. Zijne Eminentie is afkomstig uit de Syro-Malankara-katholieke Kerk. Hij kende Vassula, aangezien zij hem tijdens haar eerdere bezoeken aan India had ontmoet; hij had veel over haar gehoord en over haar mystieke ervaringen met onze Heer Jezus Christus. De avond werd afgesloten met heilige Aanbidding, geleid door Fr. Stephen Rafael.

Woensdag was een heel belangrijke dag voor alle pelgrims. We stonden vrij vroeg op, zodat we op tijd konden vertrekken om naar het Sint-Pietersplein te gaan en deel te nemen aan de algemene pauselijke audiëntie. Het is goed om hier nogmaals te vermelden dat de pelgrimage samenviel met de Synode over het Gezin. Iedereen keek reikhalzend uit naar dit evenement. Veel groepen uit alle hoeken van de wereld waren hier bijeengekomen om paus Franciscus te zien en te horen. Dit was de tweede keer dat onze WLIG-groep niet werd genoemd tijdens de pauselijke audiëntie, hoewel we met meer dan 700 pelgrims waren; kleinere groepen van acht of tien mensen werden wel genoemd. God weet wie onze naam heeft weggelaten… maar we blijven bidden dat onze Heer de ogen opent van degenen die weigeren te zien. We hadden de moed niet verloren; in plaats daarvan begonnen we daar ‘Doksa, Doksa’ te zingen, terwijl we ons spandoek hoog hielden. Op ons spandoek stond geschreven dat de data van Pasen één zouden moeten zijn.

Tot slot gebeurde er tot onze verrassing nog iets anders, iets heel bijzonders. Al onze geestelijken – aartsbisschoppen en bisschoppen uit de 15 kerkgenootschappen – mochten heel dicht bij de paus zitten. Dit was werkelijk een geschenk van boven. Uiteindelijk begroette paus Franciscus hen één voor één, en zij allen, zonder uitzondering en zonder een vooraf voorbereide toespraak, vertelden de paus dat zij samen met 700 pelgrims van ‘Waar Leven in God’ en Vassula waren, die bijeen waren gekomen om te bidden en te werken aan Eenheid. De paus verklaarde toen opgetogen tegen één van hen: “Maar ik ken Vassula!” De paus leek er erg blij mee te zijn. Aartsbisschop Attallah van de Maronitische kerk zei moedig tegen de paus: „U moet Vassula ontmoeten”, waarop de paus antwoordde: “Bid voor mij…” Paus Franciscus vroeg bijna al onze geestelijken om voor hem te bidden.

Terwijl wij allemaal bij de pauselijke audiëntie waren, reed Vassula samen met Fr. Vincent Cosatti en Mgr. René Laurentin naar de grote en gerenommeerde exorcist Fr. Gabriel Amorth, die inmiddels 92 jaar oud is. Hij vertelde hen dat hij nog steeds exorcismen uitvoert bij de gevallen die hij al had, maar geen nieuwe gevallen meer aanneemt. Mgr. Laurentin en Fr. Amorth zijn goede vrienden en kennen elkaar al geruime tijd. Fr. Amorth kent Vassula ook al jaren, sinds de tijd dat zij in Rome woonde. Zij was bij hem langsgegaan om hem te begroeten terwijl hij een groep uit Medjugorje begeleidde bij het gebed. Hij vertelde zijn groep dat Vassula onder hen was en vroeg hen om onophoudelijk te bidden, zoals onze Heer Vassula had opgedragen.

Toen de pauselijke audiëntie was afgelopen, waren al onze aartsbisschoppen en bisschoppen die bij het Bureau van de CDF bijeen waren, nog steeds opgewonden aan het bespreken wat ze tegen de paus hadden gezegd en wat hij daarop had geantwoord. Vassula, die net terug was van de ontmoeting met Fr. Amorth, zag toevallig hoe ze allemaal op straat bij de plek van de pauselijke audiëntie stonden en vrolijk met elkaar in gesprek waren. Toen ze Vassula zagen, riepen ze haar bij zich; ieder van hen vertelde haar wat hij tegen de paus had gezegd en wat zijn reactie daarop was geweest. Deze uitwisseling met de paus verklaarde op de één of andere manier waarom de paus onze naam niet had gekregen om onze groep te begroeten.

Paus Franciscus vroeg diezelfde dag om vergeving voor de recente schandalen in de Kerk. Hij zei het volgende: “Voordat ik vandaag met de catechese begin, wil ik namens de Kerk om vergeving vragen voor de schandalen in de Kerk van de afgelopen tijd, zowel in Rome als in het Vaticaan. Ik vraag om vergeving.” Onder de aanwezigen op het Sint-Pietersplein waren de 33 Chileense mijnwerkers die in 2010 gedurende 70 dagen vastzaten in de Copiapo-mijnen. Ik geloof dat ieder van u in staat is om hierheen te komen en ons te vertellen wat hoop betekent. Dank u wel voor uw vertrouwen in God. ,” zei de paus tegen hen. Hij vervolgde: “ Liefde is de belofte die man en vrouw aan elk kind doen: vanaf het moment dat het in gedachten wordt verwekt. Kinderen komen ter wereld en verwachten een bevestiging van deze belofte: ze verwachten die op een volledige, zelfverzekerde en kwetsbare manier.

Na wat vrije tijd in het Vaticaan te hebben doorgebracht, gingen we met z’n allen naar de Maronitische Mis, opgedragen door Zijne Excellentie Bisschop Simon Attallah uit Libanon, in de Onze-Lieve-Vrouw van Guadalupekerk, vlakbij ons hotel.

De woorden van Fr. Nabil Mouanes in de homilie waren doordrongen van de Heilige Geest, toen hij Jezus bedankte voor het samenbrengen van alle geestelijken uit zoveel landen. Hij bedankte Onze Moeder Maria van Guadalupe voor het samenbrengen van ons allen om de Maronitische ritus te vieren en één te zijn. Vervolgens bedankte hij Onze Heer voor de Boodschappen van Waar Leven in God’ en voor de paus, die de juiste koers vaart door de kerken op te roepen tot een gemeenschappelijke datum voor Pasen. De Mis werd afgesloten met het zingen van het Ave Maria onder leiding van monseigneur Elie Zouein. We brachten onze dank aan Onze Heer door het Onze Vader in het Aramees te zingen. Na het gebed bedankte bisschop Simon Attallah Jezus voor Zijn aanwezigheid bij ons tijdens deze pelgrimage.

Tijdens het verlaten van de kerk zongen sommigen uit onze groep, nog steeds in een opperbeste stemming, de Doxa-Doxa, en voorbijgangers, of ze nu liepen, reden in de auto of in de bus zaten, stopten om foto’s en video’s van onze groep te maken.

Later die middag, in de conferentiezaal, wilden veel pelgrims weten wat de geestelijken die met paus Franciscus hadden gesproken tegen hem hadden gezegd, en wat de paus daarop had geantwoord. Daarom werd hen gevraagd hun getuigenis af te leggen. De pelgrims waren vervuld van vreugde en troost, want dit was inderdaad een kleine overwinning. Die avond luisterden we naar een toespraak van dominee Monels van de evangelische kerk, die zo vriendelijk was onze uitnodiging te aanvaarden om kort met ons te spreken over Eenheid en het belang ervan, vooral in onze tijd. Christenen moeten begrijpen dat verdeeldheid hen geen goed doet. Ons programma eindigde uiteindelijk met de Genezingsdienst. Zoals gebruikelijk werd alle geestelijkheid gevraagd vooraan in de zaal te staan, terwijl de zaalwachters de pelgrims die voor ons wilden bidden, rij voor rij begeleidden. Velen van ons ontvingen een krachtige zegen, waarmee deze historische dag ten einde kwam.

De vijfde dag begon met het zingen van het Onze Vader in het Aramees. Ons programma was die ochtend kort vanwege de lange reis naar Loreto, naar het Heilig Huis van Nazareth. Dit was absoluut de moeite waard om te zien.

De volgende spreker was Fr. Emile Abou Mrad van de Antiochiaans-orthodoxe kerk. Fr. Emile sprak zijn dankbaarheid en zegen uit om deel uit te maken van deze groep die zo hard werkt aan het bereiken van Eenheid. Hij herinnerde ons eraan dat christenen verplicht zijn om te werken aan Eenheid en verzoening; als er obstakels op onze weg liggen die ons ervan weerhouden dit te bereiken, moeten we die overwinnen…

Vassula was de volgende spreker. Haar boodschap was een weerspiegeling van wat Jezus ons al zoveel jaren vertelt over Eenheid, niet alleen in de boodschappen, maar ook in Zijn gebed tot de Vader, waarin Hij ons eraan herinnert dat we één zijn. Haar boodschap spoorde de priesters aan om zich te haasten naar het vieren van de Mis rondom hetzelfde Altaar, zoals Jezus wil, omdat we allemaal tot de ene Kerk van Christus behoren. Bovendien haalde ze de grap van paus Franciscus over de verschillende data van Pasen aan. Paus Franciscus zei tijdens een van zijn reizen op een persconferentie dat het belachelijk is om Pasen op verschillende data te vieren. Hij vervolgde: “Zeg me, wanneer zal jouw Christus verrijzen? – ‘Volgende week’… de mijne is vorige week verrezen!” De paus besloot met te zeggen dat de Datum van Pasen een teken van Eenheid is. Hier is een link naar de betreffende video:

https://www.youtube.com/watch?v=L52FCeWib-s.

Meteen na die toespraken haastten we ons naar onze bussen om naar Loreto te gaan. Het Heilige Huis van Nazareth is het huis waar de Maagd Maria werd geboren en waar zij de Aankondiging ontving. Rondom dit huis, dat al sinds de vroege dagen van het christendom werd vereerd en waarvan de gelovigen de herinnering nooit hadden verloren, had de heilige Helena, moeder van keizer Constantijn, in de 4e eeuw een kerk laten bouwen. Nadat het Heilige Land in 1263 onder islamitisch bewind was gekomen, werd het Heilige Huis volgens de overlevering op 10 mei 1291 overgebracht naar Trsat (Rijeka, Kroatië), waar een visioen dat in de Sint-Joriskerk aan Fr. Alexandre Georgević werd geopenbaard, aangaf dat dit het huis van Maria was. Om dit visioen te bevestigen, genas de Hemel hem van een langdurige ziekte waaraan hij leed. Drie jaar later, in 1294, werd het Heilige Huis overgebracht naar Recanati, Italië, waar het in 1295 werd herbouwd te midden van een laurierveld (lauretanum), vandaar de naam Loreto. Archeologisch bewijs, namelijk de kalksteenblokken die afkomstig zijn uit de omgeving van Nazareth, en het cederhout, dat in de regio Loreto niet voorkomt, evenals documenten die in 1962 werden gevonden, tonen aan dat het huis inderdaad uit Nazareth afkomstig is. De Maagd van Loreto is de beschermheilige van migranten, zwangere vrouwen en automobilisten. De rit van Rome naar Loreto was lang, maar we hebben ervan genoten, want het uitzicht was adembenemend.

Zijne Genadige Aartsbisschop Anil Couto uit India celebreerde de heilige Katholieke Mis in Loreto. Pelgrims van andere groepen en zelfs individuen woonden de Mis bij. Het was een historisch moment van Waarheid en Eenheid. Aartsbisschop Anil Couto sprak over vergeving. We kunnen Onze Heer vragen onze afwijkingen, onze zonden, uit te wissen, want een leven dicht bij God is een leven van heiligheid. In deze geest van liefde en vrede vroeg hij ons te bidden dat Onze Gezegende Moeder ons zal leiden naar de Eenheid van de Kerk. Onze broeders en zusters uit Congo verrijkten de Mis met het zingen van prachtige Congolese hymnen. Na deze mooie ceremonie stapten we in onze bussen en begonnen we aan onze terugreis naar Rome.

Congolese pelgrims zingen psalmen tijdens de Mis

Dit was de laatste dag van onze gezegende pelgrimage. Zoals gebruikelijk begonnen we ons programma met het zingen van het Onze Vader in het Aramees, waarna bisschop Felix Toppo de katholieke Mis celebreerde in de aula van het hotel. Fr. Shaun Von Lillienfeld uit Zuid-Afrika werd gevraagd de preek te houden. Hij is inderdaad een priester vol humor! Jezus, zei hij, is niet zoals een supermarkt waar we pakken wat we willen en de rest achterlaten. Hij voegde eraan toe dat Zijn Woord niet alleen geschreven is, maar ook actief is in het helen van ons allemaal, in elk aspect van ons leven. De voorgaande gedachten in zijn homilie bracht hij op humoristische wijze over, waardoor we werden opgevrolijkt en keer op keer moesten lachen.

Fr. Teofilo Rodriguez uit Panama was onze volgende spreker. Hij had de Boodschap die Christus ons tijdens deze Pelgrimage had gegeven bestudeerd, en erover gemediteerd, en zorgvuldig geanalyseerd. Wat hij zei was zeer betekenisvol en het is de moeite waard om een ​​deel ervan in dit verslag op te nemen. Hij zei:

“Ik wil graag dat we even stilstaan ​​bij wat de Heer tegen Vassula zei: “Mijn Geest houdt je veilig,” maar Hij zegt ook tegen ons: “Hij legt zowel de wil als de daadkracht in jullie om Mijn herders bijeen te brengen.” Want voor Jezus is het zo belangrijk om Zijn herders bijeen te brengen; want het grootste werk dat de duivel doet, is de herders pijn doen en de schapen verstrooien. We leven in een tijd van grote verwarring en verdeeldheid. Daarom is het van het grootste belang om ons hart open te stellen voor dit Woord (van Jezus).”

Gisteren vroeg ik mijn broeders: “Hebben we tijdens deze pelgrimage om Barmhartigheid gebeden?” Jezus zei (in Zijn Boodschap): “Bid om Barmhartigheid, om genezing van jullie verdeeldheid, om vrede in de wereld en Eenheid onder alle christenen.” Christus zei dit plechtig. Hebben we hem serieus genomen? Dat is mijn grootste zorg.

Verderop in de boodschap zegt Jezus: “Daarom vraag Ik jullie oprecht: zijn jullie niet aan Mij toegewijd door jullie gemeenschappelijke doop?” Is er maar één Doop? Waarom kunnen we dan geen gemeenschappelijke Communio hebben? Is Christus verdeeld? Behoor ik tot Paulus? Behoor ik tot Petrus? Eén God, één Communio.

Jezus zegt: “Ik wil jullie de gave van Eenheid schenken.” Jezus wil dit! “om Mijn Kerk te verheffen tot een teken voor alle naties, zodat zij Mijn Heerlijkheid kunnen zien.” Halleluja! Halleluja!

Jezus is bereid dit te doen, maar we moeten om Barmhartigheid bidden. Op het eide zal ik u uitnodigen om voor Barmhartigheid te bidden.

Kan ik mijn zonden biechten bij een orthodoxe priester? Is dit sacrament geldig? Jezus zegt: “Deel jullie sacramenten, Mijn Sacramenten”, want Hij is de Opperste Pontifex. De Kerk behoort niet toe aan de paus, noch aan de bisschop, noch aan de priester. Zij behoort toe aan Jezus Christus, de Opperste Pontifex.

En onze Heer zegt: “Jullie bedroeven Mijn Geest.” Bedroefd betekent verdrietig. Christus zegt dat Zijn Geest bedroefd is vanwege onze verdeeldheid. Niets doet het Hart van Jezus meer pijn dan de wond van verdeeldheid. Het Woord van God herinnert ons eraan: “Bedroef de Heilige Geest niet.” “Waarom vragen jullie Mij dan Mijn Geest over jullie uit te storten om de verdeeldheid onder jullie weg te nemen, terwijl jullie hart de overhand heeft over jullie vooroordelen?” We kijken allemaal met vooroordelen naar elkaar. “Bedroef Mijn Geest niet langer door verdeeld te blijven en onderscheidingen te maken.”

Hij zei dat we allemaal bereid moeten zijn om te werken aan Eenheid en dat we daarvoor moeten bidden, nederig moeten zijn en liefde moeten tonen. Onze pelgrimage is geen toeristische bestemming; helaas zijn er echter sommigen onder ons die als toeristen gekomen zijn. Daarom (hij citeerde de boodschappen) zouden we, in plaats van proberen te voldoen aan wat wij als onze wensen of behoeften beschouwen, onze stem moeten dempen, zodat Gods Stem gehoord wordt. Het was een zeer krachtige Boodschap die ons diep raakte. Aan het einde knielden we allemaal neer om samen te bidden en Barmhartigheid te vragen aan onze Barmhartige God.Daarom wil ik God vragen deze pelgrimage niet te laten eindigen zonder dat we de Genade van Barmhartigheid afsmeken. Moge God ons Barmhartig zijn. Onze Lieve Vrouw, in Medjugorje, dringt in al haar laatste boodschappen aan op: “Bid voor mijn herders”. Wat ziet Onze Lieve Vrouw in ons, de herders, dat ze ons zo dringend vraagt ​​voor hen te bidden? We missen Barmhartigheid.

Later vertrokken we naar de basiliek van Sint-Paulus buiten de Muren (S. Paolo Fuori le Mura). In deze basiliek wordt elk jaar op het feest van de bekering van Sint-Paulus, 25 januari, de Week van Gebed voor de Christelijke Eenheid plechtig geopend. De paus heeft deze basiliek twee bevoorrechte taken toevertrouwd: het Sacrament van de Biecht (of Boetedoening) en de ontwikkeling en organisatie van oecumenische initiatieven.

Na een bezoek aan de Sint-Pauluskathedraal buiten de Muren vervolgden we onze weg naar de Sint-Pietersbasiliek in Vaticaanstad. We kwamen langs het Colosseum. Het gebouw was, en is nog steeds, een bezienswaardigheid op zich. Het is namelijk niet alleen het grootste amfitheater van de stad Rome, maar van de hele wereld, met adembenemende uitzichten en faciliteiten voor de toeschouwers. Als symbool van de pracht en praal van het Romeinse Rijk heeft het amfitheater door de eeuwen heen zijn vorm en functie veranderd en is het uitgegroeid tot een gestructureerde ruimte die ook toegankelijk is voor de Romeinse gemeenschap. Tegenwoordig is het Colosseum een ​​monument op zich en een bewijs van het menselijk vernuft dat de tand des tijds heeft doorstaan. En toch is het nog steeds comfortabel en dynamisch, toegankelijk op twee niveaus, met een breed uitzicht op het interieur, maar ook korte, suggestieve glimpen van de stad door de buitenste bogen.

Deze laatste dag werd afgesloten met toespraken van geestelijken en getuigenissen van leken in de conferentiezaal van het hotel. Fr. Bo Westergaard van de Zweedse lutherse kerk sprak over Eenheid en verzoening; als we het gebod van onze Heer om elkaar lief te hebben willen volgen, moeten we elkaar leren kennen, ter wille van de Eenheid. Hij citeerde een WLIG-Boodschap waarin stond dat “elke kerk moet sterven aan haar ego”, maar geen enkele kerk hoeft te sterven aan haar ziel. Geen enkele kerk zal iets verliezen door Eenheid. Wat authentiek is, zal blijven bestaan. Bovendien kwam Fr. John Abberton, geïnspireerd door deze woorden, naar het podium en vroeg ons om op Onze Lieve Vrouw te vertrouwen, omdat zij ons samen heeft gebracht. Hij voegde eraan toe dat geen enkele religie iets te verliezen heeft door Eenheid. Hij besloot met de woorden dat als mensen zich zorgen maken en bang zijn voor de toekomst, ze die moeten erkennen en het door God gegeven pad moeten blijven volgen.

De Eerwaarde Mahattero Sudhananda, die graag enkele woorden met ons wilde delen, sprak na Fr. Abberton. Als boeddhistische monnik wijdt hij zijn leven aan anderen. Hij is verantwoordelijk voor 300 weeskinderen: hij geeft ze onderwijs, voedt ze en biedt ze een goede toekomst. Hij leeft in eenvoud en bescheidenheid en geeft alles aan deze weeskinderen, die hij liefheeft als zijn eigen kinderen. Hier volgen enkele woorden uit zijn toespraak:

“Discriminatie tussen mensen van verschillende kasten, geloofsovertuigingen of religies is de bron van alle obstakels voor het bereiken van Eenheid wereldwijd. De Boeddha heeft zich luid en duidelijk uitgesproken tegen dergelijke verschillen tussen mensen.

Vandaag herinner ik me nog hoe Vassula Rydén de reis van WLIG begon met de gelofte van eenheid en rust onder mensen van alle gezindten.

Onze deelname aan diverse pelgrimages heeft geleidelijk bijgedragen aan het versterken van de eenheid en het verkleinen van de verschillen. Bangladesh is een land van religieuze harmonie. De huidige regering van premier Sheikh Hasina hanteert een nultolerantiebeleid ten aanzien van degenen die de religieuze harmonie proberen te destabiliseren; wij, mensen van alle geloofsovertuigingen, leven in vrede en harmonie.

Na de toespraak van de Eerwaarde Sudhananda werden leken zoals Joe Chiaramonte uit Amerika, die het gezicht van Jezus op Vassula had gezien toen hij haar voor het eerst hoorde spreken, uitgenodigd om over zijn bekering te vertellen. Joe zei dat de Heilige Geest hem had geleid om de boodschappen van Jezus te vinden. Door die boodschappen voelde hij een grote liefde en genade in zijn hart. Hij had nog nooit zo’n liefde van zijn familie ervaren en voelde zich bovendien gezegend om bij ons te zijn. Een andere leek, Cecilia Lutz uit de Filipijnen, deelde haar bekeringsverhaal. Zij vond God en Zijn boodschappen toen ze in Zwitserland woonde, nadat ze in aanraking was gekomen met de New Age-beweging van die tijd. Ze ontdekte de Boodschappen via een vriendin die vanuit de Filipijnen naar Zwitserland was gereisd om Vassula te interviewen, aangezien Vassula daar op dat moment woonde. Cecilia gaf toe dat ze aanvankelijk twijfelde aan Vassula’s authenticiteit; Vassula had niet de uitstraling van iemand die boodschappen van God ontvangt. Cecilia verwachtte iemand te zien die meer op een non leek, terwijl Vassula er juist meer uitzag als een model. Later, tijdens het interview in haar huis, ervoer ze echter de krachtige aanwezigheid van de Heer. Ze vertelde dat ze een stem hoorde zeggen: “De Koning der koningen is hier.” Ze sloot dit prachtige getuigenis af door te zeggen dat de Boodschappen haar huwelijk hadden gered.

En zo beëindigde deze getuigenissen onze Pelgrimage in de Eeuwige Stad.

Katerina Kalantzi